Het idee dat je al je behoeftes, verlangens en vervulling bij één iemand kan halen. Dit betekent dat we soms (onrealistisch) hoge verwachtingen hebben van onze liefdespartner.

Daar waar mensen vroeger meer in gemeenschappen leefden met hun familie en vrienden om hen heen waar we terecht konden voor emotionele verbondenheid en het gevoel van geborgenheid, leven de meeste mensen nu in een gemeenschap van twee personen (kinderen niet meegerekend).

Zo wijzen verschillende onderzoeken uit dat een bevredigende liefdesrelatie voor de meeste mensen hun voornaamste levensdoel is, nog voor financieel succes en een mooie carrière.

Food for thought….

· Een partner als beste maatje, die ons volledig begrijpt, steunt en betrouwbaar is.
· Een partner die ons seksueel opwindt, ons verrast en uitdaagt.
· Een partner die het huishouden doet, kookt en een goede ouder is.
· Een partner die sociaal is en vaak genoeg thuis is.

Hoe realistisch is dit en welke druk leggen we hier onbewust mee op onze liefdesrelatie?

Logisch dat het wel eens schuurt, dat je wel eens vastloopt of elkaar even niet begrijpt. En des de belangrijker om hier af en toe aandacht aan te geven.

En kan je het hierover hebben met je partner zonder te blijven hangen in beschuldigingen of claims?