4 augustus 2023
Ik zit in het vliegtuig tussen Max (8) en Julie (5) in. Mijn eerste vliegvakantie met hen alleen en we gaan naar Zweden. Ik voel in de aanloop naar de dag van vertrek veel spanning om weer alleen met de kindjes op vakantie te gaan. Maar nu eenmaal in het vliegtuig zittende komen er gedachtes omhoog hoe Zweden (en dan vooral de mensen die we daar kennen) me een gevoel van thuis geven, van vertrouwen en hoe bijzonder dit is.
Mijn band met Zweden gaat terug naar 2002, toen ik in Guadalajara (Mexico) verliefd werd op Pål uit Zweden. We waren de 6 jaar die daarop volgde samen en woonden in Amsterdam. Een paar keer per jaar gingen we op vakantie naar Zweden. De lange zomeravonden op de zeilboot in de ‘archipelago’, wild kamperend op prachtige Zweedse eilandjes. De gezellige winteravonden, al vroeg donker binnen met kaarsjes, dinerend en tot laat snaps drinkend en Zweedse liederen zingend. Zo werd ik ook verliefd op Zweden. Ik werd ook peetmoeder van Max, de zoon van Pål zijn beste vriend David en zijn vriendin Lina. Zo was het dan ook geen toeval dat ik mijn zoon later ook Max heb genoemd.
Op Schiphol aangekomen bij het inchecken werd gevraagd of ik alleen met de kinderen reisde, zonder hun vader. En of ik de papieren bij me had met de goedkeuring van hun vader om te mogen vliegen. Ik was het vergeten en voelde de paniek. Ironisch genoeg had ik er wel aan gedacht om alles klaar te maken voor mijn ex toen hij een jaar eerder met de kinderen ging vliegen. Gelukkig werd er verder niet meer naar gevraagd en konden we gewoon doorlopen bij de douane.
Ik schrijf dit op en kijk naast mij naar mijn 2 blije, lieve kinderen en voel zoveel liefde. En ik kan opeens ook een gevoel van trots voelen, een gevoel van kracht dat ik dit aan het doen ben. Alleen vliegen met de kindjes en voor het eerst zelf een auto huren (ja dat deed ‘de man’ altijd). Het lijkt misschien zo klein en toch voelt het groots.
De vakantie was fijn, ik voelde me gedragen door mijn lieve Zweedse familie. 6 dagen werden we opgenomen in hun familie, niet zomaar iets en best intens met mijn 2 kleine, temperamentvolle kinderen.
Ook kon ik op momenten weer even de pijn voelen van het leven als alleenstaande moeder, het gemis van een gezin dat als vanzelfsprekend samen op vakantie gaat. Een vader en een moeder die samen genieten van hun kinderen en die de pittige momenten kunnen delen.
Daar waar de vakantieperiodes voor veel gezinnen om mij heen als iets is om naar uit te kijken, kon het voor mij soms stress geven of een verdrietig gevoel met zich meebrengen. Waar gaan we heen? kan ik samen met een vriend/vriendin gaan zodat het voor mij ook gezellig is? Hoe ga ik het financieel regelen? etc.
En al was het maar een weekje, deze vakantie was meer dan geslaagd. Ik werd weer herinnerd aan het feit dat ik omringt ben met verschrikkelijk veel lieve vrienden, in Nederland maar ook daarbuiten. Alleen vliegen met de kinderen kan ik prima en een auto huren in het buitenland (en er in rijden) lukt me ook.
En als kers op de taart zei mijn zoon aan het einde van de vakantie dat het de fijnste vakantie van zijn leven was.
