Ik moet zeggen dat ik mijn kijk op de liefderelatie de afgelopen jaren heb moeten bijstellen.

Wat ik zo goed ken is het samensmelten met iemand, de symbiose. Iets wat ik vanuit huis ook zo goed ken en terugzie in de relatie van mijn ouders.

In mijn liefdes relaties, kon ik heel goed samensmelten. Ergens zó fijn, zó veilig en zó vertrouwd. Het schuurde meestal ook niet zo, of iig zocht ik partners uit die de confrontatie liever uit de weg gingen. Gisteren sprak een dierbare vriend van mij en hij zei iets wat me raakte: “Al die momenten dat ik op zoek was naar samen uit angst om niet alleen te zijn, waren een illusie. Je bent altijd alleen, ook als je samen bent”.

Ik weet niet waarom het zo binnenkwam, maar ergens raakte het iets, misschien raakte het de andere kant van de medaille van het samen. Want hoe kende ik het ook, dat ik mezelf vaak ook kon kwijtraken in een liefdesrelaties. Dat er zoveel focus was op het samen, op het aanpassen en minder op het individu. Dat ergens in het samen, in de aanpassing ook vaak ongemerkt iets verloren ging. Het beeld reist op van een kikker in een pan water die op het vuur staat en zo langzaam, zonder het te merken gekookt wordt.

En nu? Nu schuurt het vaker, veel vaker. En precies daar waar het schuurt, word ik elke keer weer teruggeworpen op mijzelf, op mijn pad. Het zijn juist de momenten dat ik even uit dat inmiddels lekker warme water van de pan spring om te zien dat er nog veel meer te verkennen is.

En daar waar eerst vaak iets verloren leek te gaan in de intimiteit, sexualiteit of de liefde voor elkaar, zorgt juist de de polariteit tussen samen en alleen ervoor dat ik me meer verbonden voel dan ooit. Met mijn partner en met mezelf. Wonderlijk toch hoe dat werkt.